خواهی که سخت وسست جهان برتوبگذرد----- بگذرزعهد سست وسخنهای سخت خویش
یکی ازگلایه هایی که خداوند ازانسان می کند ودرچند جای دیگربه آن سفارش وتأکید کزده «وفای به عهد»است.
خداوند درسورۀ بقره می گوید:«به عهدی که بسته اید وفا کنید تا من هم به عهدم وفا کنم».
یک شب که این آیه را می خواندم حال عجیبی پیدا کردم.تصورکن!
کسی که خالق است،قادراست،جباراست،همه چیزملک اوست،می گوید به عهدتان وفا کنید تا من هم به عهدم وفا کنم.
می گویند:خداوند درعالم ذرازفرزندان آدم پیمان گرفت وخودشان را برخودشان شاهد گرفت وگفت:«آیا من رب شما نیستم »؟وما که فرزندان آدم هستیم گفتیم:بلی!
پس چه شده که یادمان رفته؟چه شده که فراموش کرده ایم؟چه شده که به عهدمان وفا نمی کنیم؟آیا یاغی وطاغی شده ایم؟
واگربه عهدمان وفا نمی کنیم!پس چرا آن زمان که ازهمه جا رانده ومانده شده ایم وتمام سببها ناکارشده اند ودستمان ازهمه جا بریده می گوییم خدا!!!!!
مگرما به عهد خود وفا کرده ایم که انتظارداریم خدا به عهدش وفا کند؟
چطوروقتی که درمانده ایم وگرفتار،خدا هست؟اما وقتی که همین خدا ازگرفتاری نجاتمان می دهد،یادمان رفته ومی گوییم(نغوذ باالله)کو خدا؟نمی بینم؟گمان نمی کنم خدایی باشد.!
ای وای برما وبراین سست عهدی ما
.بعضی ازآدمها واقعا آن چنان با زبانشان به آدم نیش می زنند که تا سالها خوب نمی شود.
ناگفته نماند که آدمهای سخن کلفت،عقده ای هستند.دوست ورفیق واقعی ندارند.همیشه درتنهایی به سرمی برند.دشمنان زیادی دارند.هیچ کس آنها را دوست ندارد.درنتیجه زندگی به آنها سخت می گیرد.
